σε χάνω με έναν τρόπο βαθύτερο. εσύ φεύγεις, τρέχεις, πέφτεις και σηκώνεσαι, αναπνέεις. η ταχύτητα σου είναι απίστευτη, δε θα σε φτάσω ποτέ. μια μέρα το πηγάδι θα στερέψει ∙ κι εγώ θα κάνω ένα βήμα και θα πέσω χιλιόμετρα κάτω. κι εσύ θα φεύγεις, θα τρέχεις…
*
η αίθουσα είναι γεμάτη γλυπτά. γύρω απ' τα μεγάλα τραπέζια κάθονται αγόρια και κορίτσια. Τα κορίτσια πήραν υφάσματα, σκοινιά και σύρματα κι έντυσαν ένα άγαλμα. Στο κεφάλι του αγάλματος έβαλαν συρμάτινο πέπλο.
*
Περπατώ μέσα σου και βλέπω φως αλλά ξέρω ότι είναι ψευδαίσθηση. Ή καλύτερα παραίσθηση, αυταπάτη. Έχεις μέσα σου σκοτάδι, πολύ σκοτάδι. Από πάντα το είχες.
*
Λες ότι η καρδιά δεν είναι παρά ένας σάκος με αίμα και μύες που συσπάται. Μου χαρίζεις βότσαλα και φιλάς στο μέτωπο, γιατί ο νους, λες, είναι η μόνη σωτηρία.
*
σε παρατηρώ όταν ο άνεμος παρασέρνει τα μαλλιά σου και το φως τους αλλάζει αργά το χρώμα. μισώ το φως όταν σε θαμπώνει και μισοκλείνεις τα μάτια σα να υποτιμάς τον ουρανό. αγαπώ τις μελωδίες στις οποίες χάνεσαι ολοκληρωτικά και τα μάτια σου γίνονται βαθιές λίμνες. αγαπώ το χρώμα των χειλιών σου ∙ έχει κάτι από κόκκινο, κάτι από γκρίζο, σαν τις στάχτες που αργοσβήνουν στο τασάκι.
επίσης μου άρεσαν και με άγγιξαν ιδιαίτερα η πρώτη και η τρίτη παράγραφος..
makes me wanna cry... in a good way..!
(και μερικές φορές είναι ίσως προτιμώτερο να λέμε λίγα περισσότερα ή λίγα πράγματα αλλιώς/για να μη πούμε κατευθείαν αυτό που θέλουμε. όχι "έχεις μέσα σου σκοτάδι", αλλιώς.)